شعر
شعر

پرنده اگر برگردیم و درخت نباشد چه؟

پرنده اگر برگردیم و درخت نباشد چه؟ نگاه‌مان را به کجا بی‌آویزیم؟ برگردیم و اگر ابر نباشد چرک رخت‌هایمان را به که بسپاریم؟ برگشتیم اگر خاک دست‌هایمان را نگرفت؟.بر نمی‌گردم و پناه می‌برم به هوایی که همه جا هست به لکه‌ی نشسته روی شیشه‌ها به سکوت پرده‌ها. پناه می‌برم به زبانم که بی

شعر
شعر

مادر

_مادر…مادر…مادر…–جانم محمد علی دست بردار از سرم دارم برای غذای شب مشت پاک می‌کنم چیزی برای خوردن نداریم. من اما سیر شدم دیگر و مشت بود آنچه را که باید می‌خوردم. آری مشت انگشت‌های تنیده در هم یکی در پس دیگری بزرگتر کنار کوچکتر همین که همیشه خودش را می‌کوبد همین که

شعر
شعر

سایه

به سایه‌ای که ناگزیر است همواره مرا همراهی کند فکر می‌کنم به بوسه‌های اتفاق نیفتاده‌ی روی لبم به دست‌هام که بیش از حجم جیب‌هایش به کشف سرزمین‌های ناشناخته برنخاسته است چیزهای زیادی هم هست که از آن‌ها سر در نمی‌آورم از پرندگانی که سیم برق را به شاخه‌ی درختان ترجیح می‌دهند از ریل

شعر
شعر

سکوت

سکوت گاهی مردی‌ست ایستاده بر میدان اصلی شهرو گاه چوپانی‌ست تکیده بر درختی خشکیده حرکت می‌کند و می‌توانی ردَّش را بر شیار سنگ‌فرش‌ها دنبال کنی حرف می‌زند و خوب که دقت کنی صدای سوت زدنش از ردیف میله‌ها به گوش می‌رسد پنجره را می‌بندم هر چند برای تو این شهر امن باشد که پله‌هاش کفش‌ها