یادداشت
یادداشت

در ستایش تنهایی

در ستایش تنهایی تنهایی در بین جماعتی از آدم‌ها بزرگتر است، یا در یک اتاق تنها؟ تنهایی وقتی که با صدای بلند می‌خندی در حدی که داری اشک می‌ریزی، عمیق‌تر است یا وقتی که در سکوت فرو رفته‌ای؟ تنهایی یار آدمی‌ست یا غارتگر؟ تا به حال غلت خوردن بوته‌ای تنها و جدا شده از ریشه‌اش را در

یادداشت
یادداشت

در ستایش عکس‌ها

هر عکس موجودی‌ست زنده که به سبب گذر زمان، حرف‌های تازه‌ای دارد. عکسی که از پایکوبی شب گذشته ثبت شده است، صبح فردا صدای دیگری دارد، عکسی که نوروز گذشته از صورت روستا به جا مانده، رنگ دیگری و عکسی که از راهروهای آخرین روز دانشگاه، از مسیر بلند رسیدن به پادگان اولین روز خدمت…

یادداشت
یادداشت

در ستایش تاب‌آوری

در قالب آن‌همه آدمی که نبودند و نیستند و نخواهند بود، در قالب آن‌همه که نمی‌بینند و نشنیده‌اند و نخواهند چشید، در قالب آن‌همه اشیا و نجنبنده، بودن، هرچند مجمل، پردیسی‌ست شورانگیز، مجالی‌ست با‌شکوه در برابر برزخ نبودن. بودن رخصتی‌ست به دچار شدن به هیبت کیهان و ظرافت رنگین‌کمان‌ پر