محمد علی‌نوری
داستان

ابوعطا

مادربزرگ دو عدد توت خشک از پیاله برداشت، استکان کمر باریک را به لبانش نزدیک کرد و گفت: دلتنگی هم مثل نان، قد می‌کشد. من هفت سال بیشتر نداشتم. پدرم یک عطاری داشت نبش بازار مسگرها. هفته‌ای یکبار  اجازه داشتم به حجره‌اش بروم. البته که مادرم توران این قانون ناجوانمردانه را گذاشته بود

محمد علی‌نوری
داستان

نیروانا

پیرزن تنها و عبوس، هر بار که توپ‌مان توی حیاطش می‌افتاد، پاره‌شده‌اش را تحویل‌مان می‌داد. این بهار اما مهربانش کرده بود. در را باز می‌کرد که خودمان توپ را  برداریم. حتی ظهرها یک کاسه توت شیرین هم مهمان‌مان می‌کرد. این بار اما به بهانه توت، توپ را انداخته بودیم. هر چه در زدیم افاق

محمد علی‌نوری
داستان

گلوی آهو

از پشت پرده صدای تشویق را می‌شنیدم، بالاخره نوبت من شد.  نوبت رمانِ «خاطرات یک ساطور». باید می‌نشستم در مقابل حضار و در مورد دلایل موفقیت این رمان به سوال روزنامه‌نگاران و خبرنگاران پاسخ می‌دادم:  «ایده‌ی اولیه‌ی این رمان از کجا سرچشمه گرفته است؟ شخصیت‌های این رمان، تجربی بودند

محمد علی‌نوری
شعر

پرنده اگر برگردیم و درخت نباشد چه؟

پرنده اگر برگردیم و درخت نباشد چه؟ نگاه‌مان را به کجا بی‌آویزیم؟ برگردیم و اگر ابر نباشد چرک رخت‌هایمان را به که بسپاریم؟ برگشتیم اگر خاک دست‌هایمان را نگرفت؟.بر نمی‌گردم و پناه می‌برم به هوایی که همه جا هست به لکه‌ی نشسته روی شیشه‌ها به سکوت پرده‌ها. پناه می‌برم به زبانم که بی

محمد علی‌نوری
شعر

مادر

_مادر…مادر…مادر…–جانم محمد علی دست بردار از سرم دارم برای غذای شب مشت پاک می‌کنم چیزی برای خوردن نداریم. من اما سیر شدم دیگر و مشت بود آنچه را که باید می‌خوردم. آری مشت انگشت‌های تنیده در هم یکی در پس دیگری بزرگتر کنار کوچکتر همین که همیشه خودش را می‌کوبد همین که

محمد علی‌نوری
شعر

سایه

به سایه‌ای که ناگزیر است همواره مرا همراهی کند فکر می‌کنم به بوسه‌های اتفاق نیفتاده‌ی روی لبم به دست‌هام که بیش از حجم جیب‌هایش به کشف سرزمین‌های ناشناخته برنخاسته است چیزهای زیادی هم هست که از آن‌ها سر در نمی‌آورم از پرندگانی که سیم برق را به شاخه‌ی درختان ترجیح می‌دهند از ریل

محمد علی‌نوری
شعر

سکوت

سکوت گاهی مردی‌ست ایستاده بر میدان اصلی شهرو گاه چوپانی‌ست تکیده بر درختی خشکیده حرکت می‌کند و می‌توانی ردَّش را بر شیار سنگ‌فرش‌ها دنبال کنی حرف می‌زند و خوب که دقت کنی صدای سوت زدنش از ردیف میله‌ها به گوش می‌رسد پنجره را می‌بندم هر چند برای تو این شهر امن باشد که پله‌هاش کفش‌ها

محمد علی‌نوری
یادداشت

در ستایش تنهایی

در ستایش تنهایی تنهایی در بین جماعتی از آدم‌ها بزرگتر است، یا در یک اتاق تنها؟ تنهایی وقتی که با صدای بلند می‌خندی در حدی که داری اشک می‌ریزی، عمیق‌تر است یا وقتی که در سکوت فرو رفته‌ای؟ تنهایی یار آدمی‌ست یا غارتگر؟ تا به حال غلت خوردن بوته‌ای تنها و جدا شده از ریشه‌اش را در